กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 537 ปิดม่านโรงละครความตาย
ไฟฉุกเฉินในห้องชันสูตรศพส่องจุดแสงสีเขียวอมฟ้าลงบนเพดาน เมื่อฉินหมิงหันกลับไป มีดผ่าชันสูตรในมือก็ตั้งท่าป้องกันเรียบร้อยแล้ว ร่างในเสื้อโค้ตยาวสีครามชะงักอยู่ในเงามืด จังหวะที่กระบอกผู้กำกับเคาะลงบนพื้นสอดประสานกับเสียงหัวใจเต้นของเขา มันคือย่างก้าวเฉพาะตัวของจางเค่ออัน คล้ายนักแสดงละครเวทีก้าวขึ้นเวทีตามจังหวะเคาะ
“นิติเวชฉินรู้จักดื่มด่ำกับความระทึกขวัญจริง ๆ” เสียงของจางเค่ออันดังมาจากช่องระบายอากาศ ก้องกังวานด้วยเสียงสะท้อนเฉพาะตัวของนักแสดงละครเวที “พี่ชายบอกว่า ผู้กำกับที่ดีต้องรู้จักทำให้ผู้ชมหวาดกลัว และยิ่งต้องทำให้ผู้ชมคาดหวัง”