เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 533 เงื่อนงำใต้ซากอดีต
ประตูเหล็กของอาคารพักอาศัยข้าราชการสำนักตรวจสอบสุขอนามัยประจำเมืองหลงฟานส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางหมอกยามเช้า รองเท้าหนังของฉินหมิงเหยียบผ่านก้นบุหรี่เกลื่อนพื้น ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าห้อง 302 รูกุญแจมีร่องรอยการงัดแงะ บนกรอบประตูมีเศษผ้ากอซเปื้อนเลือดติดอยู่ครึ่งชิ้น เป็นวัสดุเดียวกับผ้ากอซที่เฉินโม่ทำตกเมื่อคืน หลินเทาใช้ไฟฉายยุทธวิธีส่องไปที่ตาแมว ข้างในถูกเทปกาวสีดำปิดทับไว้แน่นหนา บนผิวกระจกมีฝ้าละอองน้ำเกาะหนาตา
“ข้างในห้องมีความเคลื่อนไหว” หลี่เซี่ยแนบหูกับบานประตูลองฟัง นิ้วชี้เคาะเบา ๆ ที่ปืนพกตรงเอว ฉินหมิงส่งสัญญาณให้เธอถอยหลัง สายตาจับจ้องแผ่นแปะเก็บตัวอย่างทางชีวภาพบนลูกบิดประตู มีคนมาก่อนหน้าพวกเขาหนึ่งก้าว และทำลายที่เกิดเหตุอย่างจงใจ
วินาทีที่พังประตูเข้าไป กลิ่นฟอร์มาลินฉุนกึกก็พวยพุ่งเข้าปะทะใบหน้า บนขอบหน้าต่างของห้องนอนใหญ่มีขวดแก้วใสเจ็ดใบวางเรียงราย ภายในขวดแช่อวัยวะของผู้หญิง บนขวดแต่ละใบมีป้ายแปะระบุ “มดลูก 15 มี.ค. 2020”
“รังไข่ข้างซ้าย 9 ก.ค. 2020”... วันที่ตรงกับเวลาที่ผู้ตายทั้งเจ็ดรายเมื่อสามปีก่อนถูกสังหารพอดิบพอดี สายตาของฉินหมิงกวาดมองขอบหน้าต่าง พบว่าในขวดใบที่เจ็ดนอกจากรังไข่แล้ว ยังแช่เศษเล็บเปื้อนเลือดไว้ครึ่งชิ้น พิมพ์เดียวกับชิ้นที่อยู่ในมือของหลิวซูเหลียงไม่มีผิดเพี้ยน