เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 516 มรดกไซบอร์กและการตื่นรู้
วันศารทวิษุวัตปี 2025 ฉินหมิงยืนอยู่ใต้หลังคาทรงโดมของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ส่านซี สายตาจับจ้องฟอสซิลไดอะตอมยุคแคมเบรียนที่บูรณะขึ้นใหม่ในตู้จัดแสดง ลวดลายรูปกากบาทบนผิวฟอสซิลคล้ายคลึงกับลวดลายบนชิปของเจิ้งหมิงฮุยอย่างน่าตกใจ รายงานการตรวจพิสูจน์ของหลี่กุ้ยหลินระบุว่า วัสดุของชิปมาจากหินตะกอนเมื่อ 540 ล้านปีก่อน และดีเอ็นเอของไดอะตอมที่ห่อหุ้มอยู่ภายในก็ตรงกับในฟอสซิลอย่างสมบูรณ์แบบ
“เขาคิดจะอาศัย ‘ชีวิตนิรันดร์’ ของสิ่งมีชีวิตโบราณมาเปรียบเปรยถึงจิตสำนึกเอไอของตัวเอง” ลั่วเหยียนเหยียนชี้ไปที่หน้าจอกล้องวงจรปิดข้างตู้จัดแสดง ภาพของชายไฝแดงปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาเข็นรถเข็นเด็ก ทารกในรถสวมผ้ากันเปื้อนที่มีสัญลักษณ์
“YK” “สามเดือนมานี้ สัญลักษณ์นี้แทรกซึมไปถึงของใช้แม่และเด็ก ภาพวาดกราฟฟิติตามถนน แม้กระทั่งเครื่องเขียนของเด็กมัธยม”
ต้าเป่ากอดแฟ้มเอกสารเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “พี่ฉิน กระทรวงความมั่นคงสาธารณะส่งข่าวจากองค์การตำรวจสากลมา เมื่อคืนพิพิธภัณฑ์ดอร์แซในปารีสถูกโจรกรรม สิ่งที่หายไปไม่ใช่ภาพวาดชื่อดัง แต่เป็นชิ้นเนื้อตับของรูดอล์ฟ เฟียร์โชว์ นักพยาธิวิทยาในศตวรรษที่ 19 คนร้ายทิ้งเส้นใยพีแอลเอสีน้ำเงินไว้ในที่เกิดเหตุ”