เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 515 เบื้องหลังภาพลวงตาแห่งชีวิตนิรันดร์
สามเดือนต่อมา ณ สถานที่จัดนิทรรศการพิเศษ “เทคโนโลยีกับอารยธรรม” ของพิพิธภัณฑ์เฉิงตู ฉินหมิงยืนอยู่หน้าตู้กระจกจัดแสดง สายตาจับจ้องไปที่หน้ากากปูนปลาสเตอร์ของหลินเวย ช่างบูรณะใช้วัสดุนาโนซ่อมแซมรอยแตกร้าว ฝังแว่นขยายขนาดจิ๋วไว้ใต้ตาซ้ายของหน้ากาก เมื่อมองผ่านเลนส์จะเห็นลวดลายสีทองนับไม่ถ้วน นั่นคือลำดับดีเอ็นเอของหลินเวยที่ถูกเข้ารหัสเป็นรหัสมอร์ส สะกดเป็นภาษาอังกฤษว่า “ความจริงมิมรณะ”
“นี่เป็นความคิดของลั่วเหยียนเหยียน” ต้าเป่ายื่นสายกั้นเขตให้ “เธอบอกว่าดีเอ็นเอคือ ‘ร่องรอย’ ดั้งเดิมที่สุดของมนุษย์ทุกคน เป็นนิรันดร์ยิ่งกว่างานศิลปะชิ้นไหน ๆ”
ติดกับตู้จัดแสดงคือโซนนิทรรศการเฉพาะเรื่อง “คดีค้าอวัยวะ” บนแบบจำลองไตซิลิโคนที่พิมพ์ด้วยระบบ 3 มิติ มีการใช้สีเรืองแสงวาดโครงสร้างระดับจุลทรรศน์ของไดอะตอมเอาไว้ ผู้เข้าชมต่างยกโทรศัพท์มือถือขึ้นสแกนแบบจำลอง เทคโนโลยีเออาร์จะเล่นคลิปเสียงอธิบายของหลี่กุ้ยหลินบนหน้าจอว่า
“ไดอะตอมเหล่านี้มาจากชิงไห่ เฉิงตู และมัลดีฟส์ เป็นหลักฐานมัดแน่นของการก่ออาชญากรรมข้ามมหาสมุทรของฆาตกร...”