เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 509 เครือข่ายหมอกจิตสำนึก
หมอกระลอกแรกในต้นฤดูใบไม้ร่วงของเมืองหลงฟานอบอวลไปด้วยกลิ่นอายโลหะ ผมยืนอยู่หน้าอาคาร 3 ของนิคมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีชีวภาพ ผนังกระจกภายในแนวกั้นแตกละเอียดเป็นรูปใยแมงมุม บนเศษกระจกทุกชิ้นมีเมือกเหนียวสีฟ้าอ่อนเกาะตัวอยู่ หลินเทาใช้คีมคีบวัตถุพยานคีบเศษชิ้นส่วนเปื้อนเลือดขึ้นมา แสงสะท้อนเผยให้เห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของผู้ตาย นั่นเป็นสีหน้าประหลาดพิกลที่ผสมผสานระหว่างความหวาดกลัวกับความคลุ้มคลั่งดีใจ
“ผู้ตายชื่อลู่ฝาน อายุ 32 ปี เป็นนักวิจัยด้านประสาทวิทยาศาสตร์” เฉินซืออวี่เลื่อนดูแท็บเล็ต “กล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นว่าเขาเดินเข้าห้องปฏิบัติการคนเดียวตอนตีหนึ่ง ยี่สิบนาทีให้หลัง ผนังกระจกก็ระเบิดเข้าด้านในกะทันหัน ราวกับถูกแรงกระแทกบางอย่างสั่นสะเทือนจนแตก”
เธอเปิดรายงานการชันสูตรศพเบื้องต้น “ภายนอกร่างกายไม่มีบาดแผล แต่ความดันในกะโหลกศีรษะสูงกว่าเกณฑ์ปกติถึงสามเท่า จอประสาทตามีเลือดออกกระจายตัวเป็นแฉก คล้ายกับสมองรองรับข้อมูลที่ซัดกระหน่ำเข้ามามากเกินไปในระยะเวลาสั้น ๆ”