กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 415 รอยแยกมิติกาลเวลา
วันที่สิบเจ็ดหลังสารทน้ำค้างแข็ง เสียงกรีดร้องดังมาจากห้องน้ำหญิงของโรงเรียนมัธยมสามแห่งเมืองหลงฟาน กรรมการฝ่ายอนามัยของชั้นมัธยมต้นปีสองห้องเจ็ดพบหวังอวี่ถงเพื่อนร่วมชั้นในห้องส้วม ร่างกายของเธอพับงออย่างพิลึกกึกกือติดอยู่ระหว่างถังพักน้ำกับพื้น นิ้วก้อยทั้งสองข้างงอทำมุม 90 องศายันกระเบื้องไว้ ตรงซอกนิ้วคั่นด้วยคราบจักจั่นครึ่งแผ่น บนเส้นปีกเขียนชื่อ “หลินเสี่ยวอวี่” ด้วยเลือดแข็งตัว
“สภาพศพแข็งทื่อรวมอยู่ที่กระดูกนิ้วมือและกระดูกสันหลังทรวงอก เวลาตายประมาณตี 1” มีดผ่าชันสูตรของฉินหมิงกรีดผ่านเปลือกตาของผู้ตาย จุดเลือดบนกระจกตารวมตัวกันเป็นตัวเลข “17”
“ต่างจากคดีจักจั่นเหมันต์ คราวนี้นิ้วมืองอทำมุมตรงกับรหัสมอร์ส แปลออกมาได้ว่า...” เขาชะงักไปทันควัน เพราะสิ่งที่เห็นติดอยู่ในซอกเล็บของผู้ตาย คือเศษบัตรผ่านประตูห้องทดลองของหลินเสี่ยวอวี่