เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 342 เสียงสะท้อนจากเขาวงกตพันธุกรรม
โคมไฟฆ่าเชื้อสาดแสงเย็นเยียบลงมาจากเพดานห้องผ่าตัด หลินตังมองดูโลหิตของตนเองที่ไหลผ่านสายยางเข้าสู่ร่างของฉินหมิง ของเหลวสีแดงคล้ำทอดลำแสงบิดเบี้ยวอยู่ในท่อโปร่งใส ปานกำเนิดตรงไหล่ขวาของเธอถูกปิดทับด้วยแผ่นปิดแผลทางการแพทย์ ทว่ายังคงสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวใต้ผิวหนัง นั่นคืออุณหภูมิแห่งการต่อสู้ระหว่างแอนติบอดีกับพิษแมนดราโกราในหลอดเลือด ราวกับยันต์คุ้มกายชิ้นสุดท้ายที่แม่ทิ้งไว้ให้
“สัญญาณชีพทุกอย่างของนิติเวชฉินเริ่มคงที่แล้ว!” เสียงของวิสัญญีแพทย์ช่วยคลายเส้นประสาทที่ตึงเขม็งของหลินตังลงเล็กน้อย เธอหลุบตามองรอยแผลเป็นรูปกลุ่มดาวหมีใหญ่ที่ข้อมือด้านในของฉินหมิง ซึ่งเวลานี้กำลังทอแสงจาง ๆ ตามจังหวะคลื่นของเครื่องติดตามคลื่นไฟฟ้าหัวใจ สอดประสานรับกับปานกำเนิดรูปดาวกระบวยใหญ่ตรงไหล่ขวาของเธออย่างน่าประหลาด ที่แท้ห้องปฏิบัติการเมื่อยี่สิบปีก่อน ได้สลักแผนภาพดวงดาราอันเป็นกุญแจของกันและกันไว้ในยีนของพวกเขาตั้งนานแล้ว