กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 337 รอยสักกลุ่มดาวกระบวยเหนือ
เดือนเมษายนของเมืองหลงฟานมักจะแฝงกลิ่นคาวเหนียวเหนอะหนะเสมอ โดยเฉพาะเมื่อพายุฝนกระหน่ำใส่กระจกสีของโบสถ์ร้าง รูปพระแม่มารีที่ด่างพร้อยบนกระจกจึงดูราวกับกำลังละลายท่ามกลางคราบน้ำตาโลหิต รองเท้าบูตมาร์ตินของหลินตังเหยียบผ่านแอ่งน้ำขัง ลำแสงไฟฉายกวาดผ่านแปดร่างกายที่อยู่หน้าแท่นบูชา พวกเธอสวมชุดแต่งงานคนละแบบ รอยตัดตรงลำคอเรียบกริบราวกับวัดด้วยวงเวียน ศีรษะหายไปอย่างไร้ร่องรอย สะเก็ดเลือดที่แข็งตัวตรงรอยตัดเปล่งประกายสีม่วงคล้ำใต้แสงเย็น
“กัปตันหลิน ศพที่แปดอยู่ในห้องสารภาพบาป” เสียงของเสี่ยหวูตำรวจหนุ่มสั่นเครือ เสื้อยืดใต้เสื้อเกราะกันกระสุนชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นนานแล้ว ตอนที่หลินตังหมุนตัว ชายเสื้อโค้ตยาวปัดผ่านชายกระโปรงของศพแรก ลายดอกลิลลี่ออฟเดอะแวลลีย์ที่ปักอยู่บนผ้าลูกไม้ทำให้ขมับของเธอเต้นกระตุกอย่างแรง นั่นคือลวดลายบนกระดาษห่อของขวัญวันเกิดที่ฉินหมิงมอบให้เธอเมื่อสามปีก่อน