กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 313 รหัสลับใต้ดิน
ฝนฤดูใบไม้ร่วงโปรยปราย บ่อตะแกรงดักขยะของโรงบำบัดน้ำเสียแห่งที่สองในเมืองหลงฟานส่งกลิ่นเหม็นเน่า รองเท้ายางของฉินหมิงเหยียบย่ำผ่านโคลนตม ลำแสงจากไฟฉายกวาดผ่านสิ่งปฏิกูลที่ลอยเกลื่อน จนกระทั่งส่องไปกระทบร่างที่บิดเบี้ยวร่างหนึ่ง ผู้ตายถูกจับไขว้มือล็อกติดไว้กับตะแกรงเหล็กหล่อ ผิวหนังบริเวณตำแหน่งหัวใจถูกนาบจนไหม้เกรียมเป็นเลข “01” ขอบของรหัสไบนารีมีสภาพการกลายเป็นถ่านแบบแผ่รัศมี คล้ายถูกกระแสไฟฟ้าความถี่สูงบางอย่างแผดเผา
“เวลาเสียชีวิตประมาณ 6-8 ชั่วโมง กระจกตาขุ่นระดับปานกลาง สภาพศพแข็งทื่อยังไม่สมบูรณ์” ฉินหมิงย่อตัวลง มีดผ่าตัดกรีดเปิดปลายแขนเสื้อของผู้ตาย สติกเกอร์บาร์โค้ดที่ข้อมือด้านในทำให้รูม่านตาของเขาหดเกร็งเล็กน้อย มันคือลู่ฝาน ซีทีโอของเว่ยไหลเคอจี้ที่หายตัวไปเมื่อสามวันก่อน ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ผิวลูกตาของผู้ตายถูกคลุมด้วยแผ่นฟิล์มบางสีเทาเงินชั้นหนึ่ง เมื่อใช้แว่นขยายส่องดูอย่างละเอียด บนแผ่นฟิล์มกลับมีรอยสลักลายวงจรไฟฟ้าอันละเอียดประณีต