ตอนที่ 312 รอยเว้าแห่งจิตวิญญาณ

ตอนที่ 312 รอยเว้าแห่งจิตวิญญาณ

ถนนนอกโรงงานหย่งกู้ปริแตกเป็นใยแมงมุมหลังหอคอยฟันเฟืองถล่มลงมา น้ำฟันเฟืองสีเงินที่ซึมออกมาจากรอยแยกกำลังถูกน้ำค้างยามเช้าละลาย ฉินหมิงนั่งยอง ๆ ลง ปลายนิ้วลูบผ่านรอยฟันเฟืองที่จับตัวแข็งบนพื้น โลหะเหล่านั้นที่เคยเป็นเศษเสี้ยวจิตสำนึก บัดนี้กำลังลอยละล่องขึ้นมาราวกับปุยดอกแดนดิไลออน รวมตัวเป็นโครงร่างใบหน้าคนเลือนรางในสายลมที่พัดผ่านช่องตึก แล้วสลายกลายเป็นผุยผงอย่างรวดเร็ว

“โรงพยาบาลที่เจ็ดโทรมาแจ้งว่า รับผู้ป่วย ‘โรคเห็นภาพหลอนฟันเฟือง’ ไว้สามสิบเจ็ดคน” เหลียงม่ายฉีชูโทรศัพท์ขึ้นมา บนหน้าจอกะพริบพิกัดที่เหลียวเหยียนส่งมา

“พวกเขาบอกว่ามองเห็นฟันเฟืองความทรงจำลอยอยู่ในอากาศ บางคนถึงขั้นเห็นตัวเองในกระจกกลายสภาพเป็นฟันเฟืองกลไก” รอยสีทองจาง ๆ ตรงต้นคอด้านหลังของเธอผลุบโผล่วิบวับใต้แสงยามเช้า “เหมือนกับอาการของฉันตอนอยู่ในห้องเพาะเลี้ยงเลย”

ยามที่ทั้งสามคนพบเจอร่างในชุดเสื้อกาวน์ขาวตรงทางเดินโรงพยาบาล กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อก็มีกลิ่นสนิมเหล็กของน้ำมันฟันเฟืองเจือปนเข้ามา ในวินาทีที่หมอสวมแว่นกรอบกลมคนนั้นหันกลับมา บาร์โค้ดด้านในข้อมือซ้ายกำลังซึมจุดแสงสีเงินออกมา นั่นคือหมายเลข “YG-15” ของห้องเพาะเลี้ยงหมายเลขสิบห้า