กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 121 คลื่นความเค้นใต้ทะเลลึก
เสียงสัญญาณเตือนภัยของท่าเรือเมืองปินไห่ฉีกกระชากท้องฟ้าอันมืดครึ้ม ฉินหมิงและหลินเทาพุ่งตัวเข้าไปในโกดังตู้คอนเทนเนอร์ท่ามกลางพายุฝนโหมกระหน่ำ กลิ่นเน่าเหม็นฉุนกึกพวยพุ่งปะทะหน้า ศพทั้งสามสิบเจ็ดศพถูกจัดวางเรียงเป็นวงกลม บาดแผลบนข้อมือมีของเหลวข้นเหนียวสีดำไหลซึมออกมา ก่อตัวเป็นลวดลายรูปทรงฟันเฟืองอันพิลึกกู่
“เวลาเสียชีวิตไม่เกินยี่สิบสี่ชั่วโมง” ฉินหมิงย่อตัวลง ลำแสงจากไฟฉายกวาดผ่านใบหน้าของผู้ตาย “แต่ระดับการเน่าเปื่อยของศพกลับล้ำหน้าความเร็วปกติไปไกลมาก เหมือนถูกสารเคมีบางชนิดเร่งปฏิกิริยาเอาไว้”
เขาสังเกตเห็นว่าในรูม่านตาของศพทุกร่างมีสสารเรืองแสงตกค้างอยู่ เมื่อส่องด้วยแสงอัลตราไวโอเลตก็ปรากฏเป็นลวดลายเฟืองจิ๋ว