กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 42: จากลา
กล่องเหล็กสีลอกไปนานแล้ว แถมขอบยังบุบเบี้ยวเล็กน้อย
หลินหว่านซูชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นกล่องเหล็กใบนี้
“ต้องเอาใบนี้ไปด้วยเหรอ? ต่อไปพวกเราจะไม่กลับมาแล้วใช่ไหม?”
หลินหว่านหนิงพยักหน้า “พอพวกเราเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ก็คงไม่กลับมาอยู่ที่นี่อีก ห้องนี้ก็คงไม่เช่าต่อแล้วล่ะ”
พูดจบ เธอก็มองไปทางเฉินซวี่แล้วยิ้ม “แต่ต้องไม่รบกวนนายมากเกินไปนะ ถ้านายไม่ถือสาที่พวกเราจะขอพักกับนายอีกสองเดือน”
เฉินซวี่ยิ้มตามแล้วตอบว่า “ถ้าพวกเธอยินดีล่ะก็ ไม่ใช่แค่สองเดือนหรอก ต่อให้มาอยู่บ้านฉันตลอดชีวิตก็ยังได้”
พอพูดจบ เฉินซวี่ก็รู้สึกว่ามุกนี้ไม่ค่อยเหมาะ เขารีบกระแอมสองครั้งแล้วเปลี่ยนเรื่อง