บทที่ 4: กลับวิลล่า

บทที่ 4: กลับวิลล่า

หลินหว่านซูซบหน้าลงกับอกของเฉินซวี่ น้ำตาไหลพรากลงมาทันทีจนเสื้อเชิ้ตของเขาเปียกชื้น

เธอไม่ส่งเสียง เพียงไหล่สั่นเบาๆ

เฉินซวี่ก้มลงเห็นใบหน้าเปื้อนเขม่าดำเป็นปื้นจนดูน่าขันของเธอ เขาเผลอยกมือขึ้นคิดจะเช็ดให้ แต่กลับชะงักค้างกลางอากาศอย่างลังเล

หลินหว่านซูกอดเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าแนบสนิทกับอกของเฉินซวี่ รับรู้ถึงความอบอุ่นที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย

แม้นี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอใกล้ชิดกับผู้ชายถึงขนาดนี้ แต่เธอกลับไม่รู้สึกต่อต้านเลยแม้แต่น้อย

เธอกลัวเหลือเกินว่านี่จะเป็นเพียงความฝัน กลัวว่าตัวเองยังอยู่ในกองเพลิง และทุกสิ่งตรงหน้าก็เป็นแค่ภาพหลอนก่อนตาย

“เฉินซวี่…”

หลังร้องไห้ เสียงของเธอก็ยิ่งแหบพร่าหนักกว่าเดิม

“ฉันรู้สึกว่า…ตัวเองเป็นภาระ”