บทที่ 45: ความทรงจำปริแตก

บทที่ 45: ความทรงจำปริแตก

โจวฮ่าวรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินกับความสนิทสนมของบิดานัก เขาส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย "พ่อครับ แล้วแม่ล่ะ?"

"ปกติลูกกับแม่ตัวติดกันเป็นตังเมไม่ใช่หรือไง?"

‘พ่อของโจวฮ่าว’ ลงจอบขุดดินสองสามทีแล้วหัวเราะร่วน "ก็ย่าของลูกเพิ่งจะเป็นอัมพาตไปน่ะสิ แกโวยวายจะให้คนไปคอยปรนนิบัติที่โรงพยาบาลให้ได้ แม่ลูกหมดหนทางก็เลยต้องไปเฝ้าไข้ไงล่ะ"

"อ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

โจวฮ่าวพยักหน้ารับ ทว่าในใจกลับรู้สึกตงิดๆ เหมือนตนเองหลงลืมเรื่องสำคัญบางอย่างไป แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก

"นายจะมาจับจักจั่นด้วยกันไหม?"

จังหวะนั้นเอง เสียงของเด็กกลุ่มหนึ่งก็ดังแว่วมาจากจุดที่ไม่ไกลนัก

โจวฮ่าวเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าเป็นเด็กวัยเจ็ดแปดขวบรุ่นราวคราวเดียวกับเขารวมหกคน

ทว่ารูปลักษณ์ของเด็กกลุ่มนี้กลับดูแปลกประหลาดพิกล