กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 44: หมู่บ้านอินซาน พ่อของโจวฮ่าวที่มาพักผ่อน
“ตกลง”
เมื่อชำเลืองมองคนขับวัยรุ่น โจวฮ่าวก็หยิบเงินปึกหนึ่งยื่นให้อีกฝ่าย
“ไอ้แก่เอ๊ย มีเงินให้หาก็ดันหาไม่เป็น” คนขับวัยรุ่นเหลือบมองคนขับสูงวัยพลางเบียดเขาไปด้านข้าง จากนั้นก็รีบเล่าเรื่องที่ตนรู้ทันที “น่าจะประมาณครึ่งปีก่อน แถวนี้มีฝนตกหนักห่าใหญ่ หลังจากนั้นก็ไม่มีใครจากหมู่บ้านอินซานลงมาจากเขาอีกเลย”
“ตอนแรกพวกเราก็ไม่ได้คิดอะไร โทรศัพท์ไปคุยกับพวกเขาก็ยังปกติดี นึกแค่ว่าฝนคงตกจนทางลงเขาพังทลาย”
“จนกระทั่งสองเดือนก่อน มีคนไปเห็นจากบนเขาที่อยู่ไกลออกไปว่าหมู่บ้านอินซานถูกดินโคลนถล่มทับไปหมดแล้ว พวกเราถึงได้รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ”
“จากนั้นพอลองโทรหาญาติที่หมู่บ้านอินซาน ปรากฏว่าก็ยังโทรติดเหมือนเดิม แถมยังชวนพวกเราให้ไปกินข้าวที่บ้านเขาอีก”