กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Futian
ตอนที่ 366 ยางเหมย
ต้นเดือนมิถุนายน ความร้อนอบอ้าวของหางโจวก็แผ่ซ่านขึ้นมาทันที
ใบต้นการบูรริมหน้าต่างเขียวเข้มจนเกือบดำ ตัวจักจั่นเกาะอยู่บนลำต้น แผดเสียงร้องยาวระลอกแรกของปีนี้อย่างสุดเสียง
ในห้องเรียนแบบขั้นบันไดฝั่งร่มแดดบนชั้นสองของอาคารป๋อหย่า
เสิ่นซื่อฉิงนอนฟุบอยู่กับโต๊ะไม้พับ แก้มแนบกับผิวโต๊ะเคลือบสีอันเย็นเยียบ ข้างหน้ามีตำราประวัติศาสตร์ศิลปะจีนและสากลเล่มหนาเตอะอย่างกับก้อนอิฐกางอยู่
“ฉันไม่ไหวแล้ว” เธอเอาคางเกยไว้บนท่อนแขน เสียงพูดอู้อี้เพราะติดโต๊ะ “ทำไมชื่อพวกศิลปินหลังยุคอิมเพรสชันนิสม์ถึงยาวขนาดนี้นะ เซซานน์ โกแกง ฟานก็อกห์ยังพอว่า แต่อีกลุ่มศิลปินคิวบิสม์กับฟิวเจอริสม์ข้างหลังนี่ พูดชื่อทีเหมือนอมบัวลอยดิบไว้ในปากสามลูกเลย”