ตอนที่ 343 ถ่ายรูป

ตอนที่ 343 ถ่ายรูป

เช้าวันต่อมา เหยียนชิวถือไม้กวาดทางมะพร้าวกวาดใบไม้อยู่ในลานบ้าน

เจ้าส้มตัวใหญ่เดินตามติดขาเขาเหมือนก้อนขนสีส้มที่เคลื่อนที่ได้ ก้าวไปไม่กี่ก้าวก็กระโจนใส่หัวไม้กวาดทีหนึ่ง ปัดเศษใบไม้ที่เพิ่งกวาดรวมกันไว้จนกระจายไปหมด

เหยียนชิวก็ไม่ได้ไล่มัน แค่เดินเลี่ยงแล้วกวาดต่อ

เขากวาดไปถึงไหน เจ้าส้มตัวใหญ่ก็เดินตามไปถึงนั่น ชูหางขึ้นสูงลิ่ว ราวกับใบไม้ร่วงเต็มลานนี้เป็นเหยื่อที่มันล่ามาได้ด้วยตัวเอง

เจ้าส้มตัวเล็กหมอบอยู่บนโต๊ะหิน วางคางไว้บนอุ้งเท้าหน้า มองหนึ่งคนกับหนึ่งแมวก่อกวนกันไปมาในลานบ้าน นานๆ ทีก็แกว่งหางสักหน

เสิ่นซื่อฉิงยืนดูอยู่ริมหน้าต่างพักหนึ่ง หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปไว้หนึ่งใบ จากนั้นก็ลากรองเท้าแตะเดินลงบันไดมา

“ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย” เธอเดินมาหยุดตรงประตู พิงกรอบประตูถาม

“หกโมงกว่า” เหยียนชิวยืดตัวขึ้น เอาไม้กวาดพิงลำต้นแปะก๊วยไว้ “เห็นอากาศดีเลยมากวาดลานก่อน เมื่อคืนลมแรง ใบไม้ร่วงลงมาเยอะเลย”

“เจ้าส้มตัวใหญ่ไม่ยอมให้เธอกวาดน่ะสิ” เสิ่นซื่อฉิงมองเจ้าส้มตัวใหญ่ที่กระโจนใส่ไม้กวาดอีกรอบ พลางยิ้มพร้อมกับเดินเข้าไป ก้มลงอุ้มมันขึ้นมา เจ้าส้มตัวใหญ่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนเธอสองที พอดิ้นไม่หลุดก็ยอมอยู่นิ่งๆ เอาหัวซบไหล่เธอ