กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Futian
ตอนที่ 243 แกไม่บอก แม่ก็พอเดาได้อยู่แล้ว
บ่ายวันต่อมา ทั้งสองคนก็เริ่มเดินทางกลับบ้าน พอเดินออกจากสถานีรถไฟหนานจิงใต้ เวลาก็ปาเข้าไปช่วงเย็นแล้ว
เสิ่นซื่อฉิงยืนอยู่ตรงทางออก สูดอากาศของหนานจิงเข้าไปเต็มปอด แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด
“กลิ่นของหนานจิงนี่แหละหอมชื่นใจที่สุด”
“ตอนอยู่ที่หางโจวเธอก็พูดถึงหางโจวแบบนี้เหมือนกัน” เหยียนชิวลากกระเป๋าเดินทางเดินอยู่ข้างเธอ
“มันไม่เหมือนกันสักหน่อย กลิ่นหางโจวก็เป็นของหางโจว กลิ่นหนานจิงก็เป็นของหนานจิง แต่ที่ฉันชอบที่สุดก็ยังเป็นกลิ่นตัวนายนั่นแหละ”
เสิ่นซื่อฉิงควงแขนเขาแล้วเอาหน้าถูๆ ไถๆ ตรงหัวไหล่ ท่าทางผ่อนคลายไปทั้งตัว