ตอนที่ 242 ตอนเด็กนายทื่อเป็นท่อนไม้แท้ๆ ทำไมเดี๋ยวนี้พูดจาแบบนี้เป็นด้วย?

ตอนที่ 242 ตอนเด็กนายทื่อเป็นท่อนไม้แท้ๆ ทำไมเดี๋ยวนี้พูดจาแบบนี้เป็นด้วย?

พอกินมื้อเช้าเสร็จ ทั้งสองคนก็เดินออกจากโรงเตี๊ยม

เสิ่นซื่อฉิงยัดสมุดวาดรูปกับกล่องดินสอลงในกระเป๋าผ้าแล้วสะพายพาดไหล่ อีกมือก็ชี้ไปที่บันไดหน้าโรงเตี๊ยม “ตรงนี้เลย มุมกำลังดีเป๊ะ”

เหยียนชิวมองตามนิ้วของเธอไป

บันไดหินสีเขียวหน้าโรงเตี๊ยมหันหน้าออกสู่แม่น้ำพอดี ฝั่งตรงข้ามเป็นแนวบ้านเก่าเรียงสลับไปมา ผนังสีขาวกระเบื้องสีเทาเข้ม หน้าต่างไม้บานตารางเปิดแง้มไว้ บนขอบหน้าต่างมีพลูด่างกับบัวบกแก้ววางประดับอยู่สองสามกระถาง

สายน้ำไหลเอื่อยอยู่ใต้ฝ่าเท้า นานๆ ทีจะมีเรืออูเผิงพายผ่าน ระลอกคลื่นจากพายแหวกเงาสะท้อนของบ้านเรือนในน้ำจนแตกกระจาย ก่อนจะค่อยๆ ประสานกลับมาเป็นภาพเดิม