ตอนที่ 136 สถานีต่อไป——จิ่งเต๋อเจิ้น

ตอนที่ 136 สถานีต่อไป——จิ่งเต๋อเจิ้น

ตอนเดินลงมาจากจุดชมวิวหานโผโข่ว พระอาทิตย์ตกดินลับขอบภูเขาที่อยู่ไกลๆ ไปแล้ว แสงสีส้มอมแดงผืนสุดท้ายตรงขอบฟ้ากำลังถูกสีน้ำเงินเข้มค่อยๆ กลืนกินไปทีละนิด

เสาไฟส่องทางอัตโนมัติตรงสองข้างบันไดหินยังไม่เปิด ความมืดในหุบเขามาเยือนเร็วมาก ท้องฟ้าที่เมื่อครู่ยังมีแสงสีทองสาดส่องนับหมื่นเส้น ชั่วพริบตาเดียวก็เหลือแค่ดาวสว่างที่สุดไม่กี่ดวงกะพริบอยู่บนหัว

เสิ่นซื่อฉิงเดินช้าลงกว่าตอนขึ้นเขาไปเยอะ สายกระเป๋าเป้เลื่อนหลุดจากไหล่ตั้งหลายครั้ง เธอใช้ข้อศอกดันกลับขึ้นไปทุกที

บันไดหินชันมาก ตอนลงเขาเปลืองแรงเข่ามากกว่าตอนขึ้นเขา ก้าวลงไปแต่ละขั้นรู้สึกได้เลยว่าน่องกำลังสั่นเบาๆ