ตอนที่ 135 ความหมายของการเดินทางไม่ใช่ปลายทาง แต่เป็นทิวทัศน์ระหว่างทาง

ตอนที่ 135 ความหมายของการเดินทางไม่ใช่ปลายทาง แต่เป็นทิวทัศน์ระหว่างทาง

หลังลงมาจากน้ำตกซานเตี๋ยเฉวียน ทั้งสองคนก็แวะกินหมี่คลุกกันคนละชามที่ร้านแผงลอยตรงไหล่เขา

แผงนี้คือร้านที่เถ้าแก่เนี้ยแนะนำมา ตั้งอยู่ใต้ต้นสนโบราณ มีโต๊ะเก้าอี้ไม้ไผ่ไม่กี่ตัว เตาต้มส่งควันขาวพวยพุ่งกรุ่นไอความร้อน

เสิ่นซื่อฉิงใช้ตะเกียบคีบเส้นหมี่คลุก สีแดงของน้ำมันพริกกับสีเหลืองของถั่วลิสงป่นคลุกเคล้าเข้าด้วยกัน พอชิมไปคำเดียวเธอก็เผ็ดจนต้องสูดปาก ยกขวดน้ำแร่ที่เหยียนชิวยื่นให้ขึ้นมาดื่มไปครึ่งขวด

“อันนี้เผ็ดกว่าที่หนานจิงตั้งเยอะแหนะ! แต่อร่อยดีนะ”

เธอใช้ทิชชูเช็ดมุมปาก แล้วคีบขึ้นมาอีกคำ “ชามของนายใส่พริกหรือเปล่า”

“ไม่ได้ใส่”

“งั้นขอฉันชิมคำหนึ่งสิ”

เหยียนชิวเลื่อนชามของตัวเองไปทางเธอ เธอคีบเข้าปากคำหนึ่ง เคี้ยวอยู่สองสามทีแล้วพยักหน้า