ตอนที่ 87 เจ้าหมาเจียงเหยี่ย

ตอนที่ 87 เจ้าหมาเจียงเหยี่ย

ต่อหน้าน้องชายรู้จักสวมใส่ แต่ต่อหน้าเธอกลับไม่ใส่ ไม่รู้จริงๆ ว่าในหัวหมอนี่คิดอะไรอยู่

เซิ่งหลานไม่เข้าใจตรรกะความคิดของเขา และเขาก็ไม่อธิบายอะไรทั้งสิ้น เพียงแค่นอนราบลงเคียงข้างน้องชาย

ยังคงเหมือนเดิม เขานอนตรงกลาง ส่วนเจียงซูนอนชิดด้านในสุดติดผนัง

เจียงซูบ่นว่าอยากนอนตรงกลาง เจียงเหยี่ยจึงฟาดก้นน้องชายไปหนึ่งป้าบ พูดประชดเสียงสูง "ทำไมไม่ขึ้นไปนอนบนฟ้าเลยล่ะ"

เจียงซูนอนลงด้านในอย่างจำยอม เบะปากอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

เจียงเหยี่ยไม่สนใจน้อง นอนไปได้สักพักก็รู้สึกว่ามีหมอนใบเดียวมันนอนไม่สบาย เขาควานหาบนเตียงก็ไม่เจอ สัญชาตญาณจึงเบนสายตาไปยังฝั่งนอกเตียง ตรงใต้ตัวของอัลฟ่าหญิง

อัลฟ่าหญิงเวลาเอนหลังอ่านนิยายบนเตียงทีไร ต้องใช้หมอนถึงห้าหกใบ หนุนหลังสามใบ รองใต้ข้อศอกสองข้างข้างละใบ บางทีก็มีกอดไว้อีกใบเอาไว้วางมือ

ปกติบนเตียงจะมีหมอนหกใบ เขานอนต้องใช้หนึ่งใบ เวลาเขาอยู่ด้วย อัลฟ่าหญิงจะส่งใบที่กอดอยู่ให้เขาเอง

ทว่าใบเดียวมันไม่พอสำหรับเขา เขาชอบนอนกอดหมอน ดังนั้นทุกครั้งจึงต้องแอบดึงหมอนใต้แขนของอัลฟ่าหญิงมาเพิ่มอีกใบ