ตอนที่ 137 คนในจวนผู้นั้นควร “นอนป่วยอยู่บนเตียง” แล้ว

ตอนที่ 137 คนในจวนผู้นั้นควร “นอนป่วยอยู่บนเตียง” แล้ว

“อ๊าย…ลูกของข้า!”

ย่าซุ่ยเห็นซุ่ยจิ่งสิงฟื้นขึ้น น้ำตาชั่วพริบตาเอ่อขึ้นมา โซซัดโซเซโถมไปที่ข้างเตียง

นางกุมมือเขาที่ผอมแห้งราวกับฟืน แข็งกระด้างบาดมือเมื่อสัมผัส เจ็บใจราวกับมีดกรีด:

“ลำบากเจ้ามากจริง ๆ! พ่อแม่หลายปีมานี้คิดว่าเจ้าจากโลกนี้ไปนานแล้ว ไม่รู้จะเผากระดาษเงินกระดาษทองไปที่ใด คิดไม่ถึง…คิดไม่ถึงว่าสองแม่ลูกเราจะยังมีวันได้พบกันอีก!”

สมกับเป็นสายเลือดเดียวกันจริง ๆ ไม่แปลกที่ตั้งแต่ต้นจนจบไม่อาจสนิทกับไอ้ตัวปลอมนั้นได้