ตอนที่ 136 เป็นเขา

ตอนที่ 136 เป็นเขา

รถม้าเลี้ยวลดไปตามตรอกซอกซอยหลายครั้ง ไม่นานก็หยุดลงหน้าคฤหาสน์ในตรอกดอกกุ้ยฮวา

ประตูเรือนสีเขียวเทาปิดสนิท แม้จะไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่มานานแล้ว ทว่าห่วงประตูกลับไร้ร่องรอยสนิม

ทุกคนลงจากรถม้าอย่างเงียบเชียบ เวินถิงหมิงก้าวไปข้างหน้า นิ้วมือบิดและดึงอยู่ในรูกุญแจ

ได้ยินเพียงเสียง “กริ๊ก” แม่กุญแจทองแดงเก่าแก่ก็ถูกบีบจนเปิดออก

เมื่อผลักประตูเรือนออก กลิ่นอับชื้นก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า

วัชพืชขึ้นรกเต็มลานบ้าน ต้นชิงเฮาสูงเกือบครึ่งคนชอนไชออกมาจากรอยแยกของแผ่นหิน เห็นได้ชัดว่าไม่มีผู้ใดดูแลมานานแล้ว

“อู๋เต๋อ นำทาง!”

เสียงของซุ่ยอู๋โยวทำลายความเงียบงัน เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ดวงตาจับจ้องอู๋เต๋อที่หดตัวอยู่ด้านหลังเขม็ง