กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 125 ซ่งชิงเสวียนมีชื่อเล่นว่า “เนี่ยนเนี่ยน
“ไปกันเถิด! ยังยืนงงอยู่ทำไม? อย่าให้เจ้าแม่ของพวกเรารอนาน”
พ่อสามีหลิวเบ้ปาก น้ำเสียงแหลมสูงเต็มไปด้วยความรำคาญ
สะบัดแส้ปัดฝุ่นในมือ แล้วหันหลังก้าวเท้าแบบแบะออกเดินเข้าประตูตำหนักไป
เวินสืออี๋กับซุ่ยอู๋โยวมองตากันแวบหนึ่ง แล้วเงียบ ๆ ตามไป
กำแพงตำหนักสูงตระหง่าน กระเบื้องไพฑูรย์ทอแสงเย็นยะเยือกใต้แสงตะวัน
ตลอดทางที่เดินมา กำแพงแดงขนาบสองข้าง นางกำนัลกับขันทีไปมาพลุกพล่าน ล้วนเก็บเสียงกลั้นลมหายใจ ในอากาศยังแผ่ความกดดันที่มองไม่เห็นออกมา
ฝีเท้าของซุ่ยอู๋โยวไม่รีบไม่ช้า สีหน้าสบาย ๆ หางตากวาดมองรอบด้านอย่างไม่แสดงอาการ
ทันใดนั้น สายตาของนางหยุดชะงัก เหลือบเห็นใต้ระเบียงคดไม่ไกลนัก มีร่างสีดำสองร่างกำลังเดินไปอย่างช้า ๆ