ตอนที่ 117 ปานดอกสาลี่

ตอนที่ 117 ปานดอกสาลี่

ซุ่ยอู๋โยวตบมือเบา ๆ ที่หลังมือย่าซุ่ย เอ่ยเสียงหนักแน่น

“ย่า ท่านอย่ากลัวเลย เรื่องนี้ในเมื่อพวกเรารู้เข้าแล้ว ก็ย่อมมีวันสืบสวนให้กระจ่าง ไม่ว่าเขาจะเป็นผู้ใด ไม่ว่าเขาจะทำสิ่งใดไว้ในปีนั้น พวกเราก็ต้องสืบให้ถึงก้นบึ้ง”

สิ้นคำนาง ปู่ซุ่ยก็เดินเข้ามาจากด้านนอกโดยเอามือไพล่หลัง

เห็นรอยน้ำตาบนใบหน้าย่าซุ่ยยังไม่แห้ง ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอีกครา

“หญิงชรา อย่าเศร้าไปเลย หากไม่ได้จริง ๆ พวกเราก็กลับเฉินโจวกัน น้องเล็กอกตัญญู แต่พวกเรายังมีพี่ใหญ่กับพี่รองอยู่นะ”

ย่าซุ่ยเห็นปู่ซุ่ย ในใจยิ่งบอกไม่ถูก

นางหันไปมองปู่ซุ่ย น้ำตาท่วมตาจนมองไม่ชัดอีกครา