กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสิ่นกั๋วเฉียงพูดอะไรไม่ออกอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ยังตอบรับคำขอของภรรยา “ได้ งั้นไว้ผมไปหาพวกเหล่าเหวยเหล่าเหมามาช่วยงานคุณ”
“ไม่ใช่ช่วยงาน!” โจวเฟยหย่ายืนกราน “พวกเราต้องเซ็นสัญญาจ้างงานอย่างเป็นทางการ จากนั้นเวลาพวกเขามาทำงานก็ต้องสวมเสื้อผ้าที่เป็นแบบเดียวกัน”
“ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนี้มั้ง? ผมช่วยเมียตัวเองยังต้องเซ็นสัญญาด้วยเหรอ?” เสิ่นกั๋วเฉียงฟังอย่างไรก็รู้สึกไม่เข้าท่า
โจวเฟยหย่าค้อนเขาตาเขียว “ถ้าพวกเขาทำงานที่ร้านฉันได้ดี พอชื่อเสียงกระจายออกไปในวันข้างหน้า คนที่จะจ้างรปภ. ก็จะมีมากขึ้นไม่ใช่เหรอ?”
คนทำมาค้าขายในตอนนี้ส่วนใหญ่จะหาญาติพี่น้องมาช่วย แม้ญาติพี่น้องคนคุ้นเคยจะไม่โดนหลอกง่าย ๆ แต่พอนานวันเข้า ผลประโยชน์ที่คลุมเครือไม่ช้าก็เร็วต้องแตกหักกัน