กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โจวเฟยหย่ากำลังจะส่งสายตาหวานให้สามีที่เพิ่งชมตัวเองอยู่เมื่อครู่ ก็ได้ยินเสียงเรียก “พี่เสิ่น” อย่างเกรง ๆ ดังขึ้น
สองสามีภรรยาหันกลับไปพร้อมกัน เห็นอันชุนฮวาหลบอยู่ครึ่งหลังประตู ใบหน้าเล็กผอมเหลืองคล้ำมีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตากวาดมองไปรอบ ๆ ไม่กล้าสบตากับใคร
“คือว่า พี่เสิ่น ให้ฉันล้างผักหั่นผักเองเถอะ จะปล่อยให้พี่ลงครัวได้ยังไง”
โจวเฟยหย่ายกคิ้ว คำนี้หมายความว่าอะไร? เสิ่นกั๋วเฉียงไม่ควรลงครัว งั้นก็แปลว่าตัวเธอควรเป็นคนทำกับข้าวประจำอย่างนั้นสิ?!
เสิ่นกั๋วเฉียงโบกมือ “กลับไปนั่งเถอะ จะมีที่ไหนให้แขกมาลงมือทำงาน”
เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ ไม่ได้ให้ความสำคัญกับความเขินอายที่อันชุนฮวารวบรวมความกล้าไว้เลยสักนิด