กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสิ่นกั๋วเฉียงถอดโคมไฟออกแล้วตักน้ำมาหนึ่งกะละมัง จากนั้นก็เช็ดกระจกและเคาน์เตอร์จนใสแจ๋ว ไม่เหลือฝุ่นเลยแม้แต่นิดเดียว
ประตูร้านถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่คาดคิด เขาที่กำลังจะเอ่ยปากทักทายก็พบว่าเป็นโจวเฟยหย่า คิ้วของเขาแทบจะตั้งชันขึ้นมา
“กลับมาแล้วเหรอ? นี่ทำไมทำหน้าตาบึ้งตึงแบบนั้นล่ะ? ใครทำอะไรให้เธอไม่พอใจ?”
โจวเฟยหย่าเห็นเขาทำความสะอาดร้านจนหมดจดก็ยิ่งโมโห เธอตะโกนเสียงแข็งว่า:
“ลงมา ลงมา ไม่ต้องจัดแล้ว จัดไปสะอาดแค่ไหน สุดท้ายคนอื่นก็ได้ใช้!” พูดจบเธอก็วิ่งไปฉีกตัวอักษร ‘ฝู’ และกลอนคู่บนผนัง
เสิ่นกั๋วเฉียงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาโยนผ้าขี้ริ้วทิ้งไว้ด้านข้าง ก่อนจะเดินมาดึงตัวภรรยาด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรไป? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”