กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โจวเฟยหย่าไม่หันกลับมา “ไม่ต้องไปสนใจพวกเขา พวกนั้นเป็นร้านเล็ก ๆ ที่คนเปิดเองทั้งนั้น ไม่สะอาด แถมยังตั้งราคาตามใจชอบ”
“ที่นี่ตกลงกันสามหยวน พอถึงที่กลับโกงคุณสามสิบหยวน ไม่ดีไม่ดีอาจปล้นคุณเสียด้วย”
เสิ่นกั๋วเฉียงพอได้ยินก็ขมวดคิ้ว “นี่มันผิดกฎหมายไม่ใช่หรือ ทำไมไม่มีใครแจ้งตำรวจเลย”
ระหว่างถามก็หันกลับไปจ้องพวกที่วิ่งตามมาข้างหลังอย่างดุเดือด สายตาเปี่ยมไอสังหารจนพวกที่มีความคิดไม่ซื่อข้างหลังหยุดชะงักไปทั้งหมด
“จะแจ้งยังไงล่ะ หลักฐานอยู่ไหน พอถึงตอนนั้นพวกเขาก็แค่บอกว่าที่ตกลงกันไว้คือสามสิบ แล้วจะทิ้งหลักฐานไว้ให้คุณได้ยังไง”
โจวเฟยหย่าเหลียวหน้ามองเขาแวบหนึ่ง “ขอแค่ไม่คิดจะโลภของถูกก็ไม่เป็นไร”