เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โจวเฟยหย่ารีบขัดคำพูดของผู้ชายขึ้นมา “จริง ๆ แล้วบ้านหลังนั้นก็คือเรือนหอของเรา เราไม่ได้จะอยู่ที่หมู่บ้าน”
“พวกเราสองคนไม่มีที่ดิน กลับมาอยู่บ้านให้คนอื่นเลี้ยงหรือไง? ส่วนของสามอย่างที่จำเป็นก็มีทั้งนาฬิกาข้อมือกับวิทยุแล้ว”
“ส่วนจักรยาน ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้ซื้อรถสามล้อไว้ที่เมืองหรอกเหรอ? ตอนนั้นพวกคุณช่วยขนกลับมาแล้ว คันนั้นก็ให้พ่อกับแม่”
“ถือว่าเป็นความกตัญญูของฉันแล้วกัน” หลังจากขนรถคันนั้นกลับมาให้พวกเขา มันก็ถูกใช้ทั้งขนผักทั้งขนปุ๋ยคอก ไม่เอาก็ไม่ได้แล้ว
คนบ้านโจวมองหน้ากันไปมา พอลองนับดูแบบนี้ ของสามอย่างที่จำเป็นก็เหมือนจะมีครบแล้ว เพียงแต่ในใจก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่หน่อย ๆ
คนที่พอใจที่สุดเห็นจะเป็นแม่โจว เธอยิ้มพลางหยิบลูกอมกำหนึ่งยัดใส่มือเขย “เสี่ยวเสิ่น กินลูกอมก่อนสิ”