กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เกาเต๋อเซิ่งใช้มือข้างที่ยังดีอยู่ดึงท้ายรถสามล้อไว้แน่น เขาไม่กล้าดึงด้านหน้า เพราะกลัวรถจะคว่ำ
“ผู้กองร้อย คุณกำลังทำอะไร จะให้คุณมาช่วยผมลากของได้ยังไง!”
เสิ่นกั๋วเฉียงหันกลับมาจ้องเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนกัดฟันถาม “อะไร ไม่เป็นทหารแล้วก็ไม่ฟังคำสั่งผมแล้วหรือไง”
ดวงตาของเกาเต๋อเซิ่งพร่ามัว ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดอะไรไม่ออก
โจวเฟยหย่ายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ไม่ไกล ไม่รู้ว่าตอนนี้ควรเดินเข้าไปดีหรือไม่
ลมหนาวที่พัดพาเกล็ดหิมะปะทะใบหน้าของทั้งสาม ราวกับถูกเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทง ทั้งหนาวทั้งเจ็บ
เสิ่นกั๋วเฉียงสูดหายใจลึก รู้สึกทั้งไร้เรี่ยวแรงและอัดอั้น เขาตะโกนถามคนรักที่อยู่ด้านหลัง “เสี่ยวหย่า จะให้ลากของพวกนี้ไปที่ไหน”