กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
จากนั้นโจวเฟยหย่าที่เกือบหกล้มก็รู้สึกว่าบริเวณเอวถูกกระชับเข้า ทั้งร่างถูกดึงจนล้มลงไปในอ้อมแขนหนึ่งอย่างไม่อาจควบคุมได้
กลิ่นอายคุ้นเคยที่ติดมากับลมและหิมะโชยเข้าหน้า ใจของเธอพลันผ่อนคลายลง เอนตัวพิงอยู่ในอ้อมแขนของเขา ปล่อยให้อุ้มตัวเองออกห่างจากชายอ้วนเตี้ย
“อ๊าก!” ชายหนุ่มร่างสูงร้องโหยหวน ถูกเหวี่ยงออกไปสามสี่ก้าว ตุ้บลงไปกองกับพื้น
“โอ๊ย!” เสียงของสองคนที่อยู่ดูเรื่องราว พอเกือบโดนลูกหลงก็ร้องตกใจแล้วหน้าซีดวิ่งหนีไป
ชั่วพริบตา คนทั้งสามที่มาหาเรื่องก็ล้มหมด กวนหงปรบมือเชียร์ขึ้นมาทันที
ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเสิ่นกั๋วเฉียงเขม็ง ใสแจ๋ว เปี่ยมความเลื่อมใสและเขินอาย “พี่เสิ่น เก่งมากเลย!”