กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ผู้จัดการกวนที่เมื่อครู่ยังมีสีหน้ายิ้มแย้มผ่อนคลาย กลับขมวดคิ้วเข้าหากันในทันที
ห้างสรรพสินค้าอันดับหนึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐ จะแอบขายของของบุคคลธรรมดาได้อย่างไร
ตอนก่อนแอปเปิ้ลพวกนั้นยังพูดได้ว่าเป็นผลิตผลทางการเกษตร เขามีสิทธิ์รับซื้อจากมือชาวนา แต่เสื้อผ้านี่ไม่ใช่ เขาเกือบทำผิดพลาดแล้ว!
เห็นสีหน้าผู้จัดการกวนที่เปลี่ยนจากดีใจสุดขีด เป็นแข็งค้าง แล้วก็ซบเซา ใจของโจวเฟยหย่าก็พลอยขึ้นลงตามไปด้วย
อดถามไม่ได้ “ผู้จัดการกวน มีปัญหาอะไรหรือ”
ผู้จัดการกวนถอนหายใจ “น้องโจวเอ๊ย ปัญหานี่มันใหญ่หลวงนัก”
พอเขาเล่าเหตุผลที่ตัวเองไม่สามารถรับของจากคนธรรมดา โจวเฟยหย่าก็อึ้งไปเช่นกัน หรือว่าเธอจะทำได้แค่ตั้งแผงขายของเท่านั้น