กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เสี่ยวไป๋ยิ้มร่า “ตอนที่เธอรับนาฬิกาดิจิทัลมาขาย ไม่ใช่บอกว่ามีคนซ่อมพวกผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์นี้ได้หรอกหรือ? งั้นก็ให้คนพวกนั้นซ่อมของพวกนี้สิ!”
“ยังไงของพวกนี้ก็ไม่ขาดชิ้นส่วน ถ้าซ่อมได้ขึ้นมาจะขายได้เงินก้อนไม่ใช่หรือ!”
“แค่ของยี่ห้อกระจอก ๆ แบบนี้ ในห้างใหญ่ ๆ ทั่วแผ่นดินใหญ่ยังขาดตลาด ขายได้ตั้ง 130 ถึง 150 หยวนเลยนะ! คุ้มแค่ไหน!”
โจวเฟยหย่าคิดทบทวนอย่างละเอียด ดูเหมือนครั้งหนึ่งตอนที่เธอเลือกสินค้ามีตำหนิ เสี่ยวไป๋ถามว่าถ้าเผลอเลือกของเสียขึ้นมาจะทำอย่างไร
ตอนนั้นเธอพูดพล่อย ๆ ไปว่า ‘งั้นก็ซ่อมสิ!’
ไม่คิดว่าตอนนี้เขาจะหยิบมันมาใช้เป็นคำพูดกล่อมเธอ
โจวเฟยหย่ามองเขาโดยไม่มีสีหน้าว่า “ที่คุณพูดนี่คือซ่อมได้ แต่ถ้าซ่อมไม่ได้ ฉันก็ได้แค่ขายเป็นของเก่าไม่กี่เหมา!”