เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
โจวเฟยหย่าไม่ได้ปิดบังเธอ ไม่อย่างนั้นพอรู้ทีหลังก็คงหาว่าเธอจงใจอีก
“เสื้อแจ็กเก็ตบุนวมอย่างน้อยก็ต้องขายชิ้นละ 80 ถึง 90 หยวน ขายที่ตลาดนัดไม่ได้ ต้องไปขายในเมือง”
ห้างสรรพสินค้าเสื้อโค้ตดี ๆ สักตัวยังต้องสี่ห้าสิบ แล้วเสื้อแจ็กเก็ตบุนวมสำหรับใส่หน้าหนาวแบบนี้ยังไงก็ต้องคูณสองขึ้นไปสิน่า?
ตลาดใหญ่ในตำบลมีแต่ชาวบ้านแถบนี้ไปซื้อขายของ ต่อให้มีคนถูกใจเสื้อตัวนั้นก็ซื้อไม่ไหว
ตอนนี้เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่ตัวเองกับผู้จัดการกวนยังมีหน้าตาเกรงใจกันอยู่บ้าง
แถมยังแนะนำหลินเฉวียนให้เขารู้จักด้วย ในฐานะที่เธอเปิดช่องทางส่งของให้ เขาน่าจะรับเสื้อแจ็กเก็ตบุนวมล็อตนี้ไหวกระมัง?
พี่สะใภ้ใหญ่โจวไม่รู้ว่าน้องสาวสามีคิดอะไรอยู่ในใจ ได้แต่แลบลิ้น “ขายแพงขนาดนั้นได้ยังไง? ใครจะซื้อไหวกัน?”