กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
พี่สามโจวถลึงตา “พ่อแม่อยู่ที่นี่ ที่นี่ก็คือบ้านโจว เป็นบ้านของฉัน! ทำไมฉันต้องออกไป?”
พี่รองโจวแค่นหัวเราะรับคำขึ้นมา “น้องสาว เธอคงไม่ถึงกับไม่สนใจพวกเรา แล้วไล่พวกเราออกไปหนาวตายข้างนอกหรอกนะ?”
พี่สะใภ้รองโจวเอ่ยอย่างมีคุณธรรม “น้องสาววางใจเถอะ ที่นอนเบียด ๆ กันหน่อยก็พอแล้ว”
“ทุกคนใส่เสื้อผ้านอน ห่มผ้าห่มผืนเดียวกันหลายคน ก็อุ่นขึ้นมาหน่อยแล้ว ไม่ถึงกับหนาวเกินไป สองสามวันนี้ก็นอนกันแบบนี้แหละ”
หมายความว่ายังไง?
ในหัวของโจวเฟยหย่าดังหึ่งขึ้นมา อะไรคือหลายคนห่มผ้าห่มผืนเดียวกัน? หรือว่าผ้าห่มของเธอก็ถูกคนพวกนี้ ‘ย่ำยี’ ไปแล้วเหมือนกัน?
“พะ...พวกคุณห่มผ้าห่มของฉันเหรอ?” เพราะโมโหมากเกินไป เสียงของเธอจึงสั่นเทาอยู่บ้าง