กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เสิ่นกั๋วเฉียงตื่นเต้นจนเกือบชนรถคันหน้าที่ขับอยู่ เขาเหยียบเบรกกะทันหันแล้วหันกลับไปถาม “คุณยังจะไปเมืองหยางเฉิงอีกหรือ?”
โจวเฟยหย่าเกือบถูกเหวี่ยงกระเด็นออกจากรถ เธอคว้าเข็มขัดนิรภัยข้างตัวไว้ด้วยความหวาดหวั่น
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงตอบว่า “อืม ตอนนี้ปลายเดือนตุลาคมแล้ว อีกสองเดือนก็จะถึงตรุษจีน ทางนั้นน่าจะมีของใช้สำหรับเทศกาลปีใหม่”
“แต่ใกล้ตรุษจีนแล้ว ที่นั่นคงมีพวกหัวขโมยอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน เพราะงั้นพี่เฉียงไปกับฉันได้ไหม?”
เมื่อมีเรื่องต้องขอร้อง เธอจึงยิ้มประจบแล้วจงใจเรียกเขาว่าพี่
เสิ่นกั๋วเฉียงถอนหายใจเบา ๆ คนรักมีเรื่องให้ช่วย ตามหลักแล้วเขาควรตอบตกลง แต่เขาเองก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะลาหยุดได้หรือไม่
“ผมไม่แน่ใจ ช่วงนี้ผมลาหยุดบ่อยเกินไปแล้ว”