เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เสิ่นกั๋วเฉียงหันหน้าไปมองเธอที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับแวบหนึ่ง “คุณจะไปเหรอ?”
โจวเฟยหย่าส่ายหน้า “ไม่อยากไป” ไปฟังคนพูดจาเหน็บแนมให้หงุดหงิดหรือไง?
แต่ “ถ้าคุณไม่กลับไปจะดีเหรอ? ตอนเช้าพ่อคุณไม่ได้บอกหรือว่าจะให้เรากลับไปกินข้าวเย็นที่บ้าน?”
เสิ่นกั๋วเฉียงหัวเราะเยาะ “เขาเรียกให้ผมกลับไปก็เพื่อด่าผม อบรมผม แต่ผมไม่อยากฟังหรอก แต่ถ้าคุณอยากไป ผมไปเป็นเพื่อนคุณได้”
โจวเฟยหย่านั่งตัวตรงอย่างสบายใจ “งั้นก็ไม่ต้องไปแล้วกัน แต่คุณไม่บอกเขาสักหน่อยเหรอ? เผื่อคืนนี้เขารอคุณอยู่ล่ะ?”
ถึงตอนนั้นพ่อเสิ่นจะด่าตัวเองไปด้วยหรือเปล่า?
เสิ่นกั๋วเฉียงวางแผนไว้แต่แรกแล้ว “เดี๋ยวผมโทรไปบอกเขาก็พอ”
เมื่อเห็นว่าเขามีความคิดของตัวเองอยู่แล้ว โจวเฟยหย่าก็ไม่คิดจะเป็นห่วงเรื่องนั้นอีก เธอก้มหน้าจัดถุงเงินต่อ