เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เสิ่นกั๋วเฉียงหลบการลอบโจมตีได้อย่างสบาย ๆ และยังคว้าตัวคนรักที่เกือบล้มเอาไว้ได้ทัน “ทำไมต้องไปสหกรณ์อีก?”
“พ่อฉันไม่ได้บอกเหรอว่า ฝ่ายส่งกำลังบำรุงจะรับแอปเปิ้ลที่เหลือทั้งหมด?”
โจวเฟยหย่ายักไหล่ “ฉันออกใบเสร็จไม่ได้ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ฉันเป็นแค่ผู้ค้ารายย่อยที่ไม่มีแม้แต่ร้านเลยนะ!”
เสิ่นกั๋วเฉียงเงียบไป เรื่องนี้เขาช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ!
ต่อให้เขายอมลดศักดิ์ศรีไปขอร้องพ่อเสิ่น พ่อแท้ ๆ คนนั้นก็ไม่มีทางเห็นด้วยอยู่ดี
ทั้งสองกลับมาที่รถบรรทุก คนที่มาซื้อของเหลือไม่มากแล้ว พี่ใหญ่โจวคนเดียวก็รับมือไหว
โจวเฟยหย่าจึงกำชับให้เขาเฝ้าแผง ก่อนจะลากคนรักเดินจากไป
พี่ใหญ่โจวมองน้องสาวของตัวเองจับมือผู้ชายเดินอยู่กลางถนนใหญ่อย่างไม่ปิดบัง เขาอ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่คนทั้งคู่เดินไปไกลแล้ว