เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เมื่อเห็นคนรักขมวดคิ้วแน่น เสิ่นกั๋วเฉียงก็หัวเราะออกมา “ไม่ต้องไปหรอก อย่างที่คุณบอก แค่เอาแอปเปิ้ล 2 ชั่งไปให้พ่อผมก็พอ”
โจวเฟยหย่ามองเขาอย่างมีความหวัง “จริงเหรอ?”
เสิ่นกั๋วเฉียงพยักหน้า “จริง”
“วันนี้กว่าจะถึงเมืองจิงก็คงใกล้เที่ยงแล้ว ตอนนั้นฉันจะโทรหาหลินเฉวียนก่อน ให้เขาเตรียมแอปเปิ้ลอีกชุดไว้”
พอได้ยินเรื่องสำคัญ โจวเฟยหย่าก็พยักหน้ารัว ๆ “ใช่ ๆ แต่คราวนี้จะให้เขาช่วยฟรี ๆ ก็คงไม่ดีแล้ว”
เสิ่นกั๋วเฉียงขมวดคิ้ว “คุณคงไม่ได้คิดจะให้เงินอีกหรอกนะ?” แบบนั้นมันห่างเหินเกินไป!
โจวเฟยหย่ากะพริบตา “ให้เงินก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีจริง ๆ!”
เมื่อเห็นว่าสีหน้าของคนรักผ่อนคลายลงเล็กน้อยหลังจากได้ยินคำพูดของเธอ โจวเฟยหย่าก็อดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้
ทั้งที่ปัญหานี้ใช้เงินแก้ได้แท้ ๆ เขากลับทำให้มันยุ่งยากขนาดนี้!