เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หัวหน้าหมู่บ้านเห็นโจวเฟยหย่าตอบตกลงก็ดีใจจนเนื้อเต้น ได้ยินคำพูดของเธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
“เรื่องหาเงินมีใครไม่เห็นด้วยบ้างล่ะ? ยัยหนูบ้านโจวรีบบอกความคิดของเธอมาเร็วเข้า” หัวหน้าหมู่บ้านตื่นเต้นจนถูมือไปมาไม่หยุด
ดูสิ คนที่เคยออกไปบุกเบิกในเมืองใหญ่มา มีวิธีหาเงินทั้งนั้นแค่เอ่ยปากถาม
โจวเฟยหย่าพูดอย่างจริงจัง “ฉันคิดว่าการทำธุรกิจซื้อมาขายต่ออย่างการขายแอปเปิ้ลแบบนี้ไม่เหมาะกับในหมู่บ้านหรอกค่ะ”
“อย่างครั้งนี้ฉันใช้เงินเกือบ 400 หยวนรับแอปเปิ้ลเข้ามา พอรวมของเสียหาย ต้นทุนก็เพิ่มขึ้นทุกวัน ขืนแอปเปิ้ลเน่าหมดก็ขาดทุนกันพอดี”
คิ้วของหัวหน้าหมู่บ้านขมวดมุ่นเป็นปมใหญ่ เขารู้ว่าโจวเฟยหย่าพูดความจริง ขนาดผักกาดขาวในหมู่บ้านก็ยังมีเน่าเลย!
ทว่าผักกาดขาวเป็นของที่ปลูกในที่ดินตัวเอง แต่แอปเปิ้ลต้องใช้เงินซื้อมา