กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
แม่โจวกระวนกระวายเล็กน้อย “ยาตั้น จะทำยังไงดี? ถ้าเขาจะขายผัก แล้วผักบ้านเราจะทำยังไง?”
โจวเฟยหย่าถอนหายใจ “พวกเราคงขึ้นไปตีเขาล้มแล้วแย่งผักมาไม่ได้หรอกมั้ง?”
หมู่บ้านใกล้เคียงมีตั้งมากมาย พอข่าวเรื่องขายผักทำเงินแพร่ไป ถึงตอนนั้นคนที่แห่ทำตามก็จะยิ่งมากขึ้น!
แม่โจวนึกว่าลูกสาวคิดจะแย่งผักจริง ๆ จึงตกใจจนหน้าซีด “ยาตั้น! ต่อให้ไม่หาเงิน พวกเราก็ทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้!”
โจวเฟยหย่าถูกแม่ทำเอาโมโหจนหลุดหัวเราะ “แม่คิดว่าฉันมีความสามารถขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ?”
จนกระทั่งพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า สองแม่ลูกถึงได้เหนื่อยล้าพากันขับเกวียนวัวกลับบ้าน บนเกวียนเหลือผักกาดขาวอยู่เจ็ดแปดหัวกับมันฝรั่งอีกครึ่งกระสอบ
ไม่นาน ความกังวลของโจวเฟยหย่าก็กลายเป็นจริง