กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หวังเจี้ยนได้ยินคำนี้ก็ตื่นเต้นขึ้นมาเช่นกัน สุดท้ายทั้งสามคนตัดสินใจว่าจะกินอะไรง่าย ๆ ที่เรือนรับรองก่อน ส่วนมื้ออาหารค่อยเลี้ยงตอนกลับไปแล้ว
ยังบอกอีกว่าพรุ่งนี้ตอนไปถนนเถาจะให้หู่จื่อช่วยดูกระเป๋า และให้โจวเฟยหย่าเอาห่อผ้าของตัวเองไปให้ดูด้วยพร้อมกัน
มีความสะดวกแบบนี้ โจวเฟยหย่าย่อมเห็นด้วยเป็นธรรมดา
ตอนที่ทั้งสามคนนั่งกินข้าวด้วยกัน หวังเจี้ยนยื่นใบรับสภาพหนี้มาให้ฉบับหนึ่ง พลางพูดอย่างกระดากอายว่า
“พี่ ค่านายหน้าที่ผมสัญญาไว้กับพี่ ตามหลักก็ควรให้พี่ตอนนี้เลย แต่ผมกลัวว่าเงินที่จะไปซื้อของจะไม่พอ พี่ดูสิ กลับไปแล้วค่อยให้พี่ได้ไหม”
โจวเฟยหย่ามองใบรับสภาพหนี้ที่ยื่นมาถึงตรงหน้า หัวเราะเยาะสองที “ก็ได้ อย่ามาเบี้ยวก็แล้วกัน”