กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
พอเอ่ยถึงพ่อของตัวเอง รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของเสิ่นกั๋วเฉียงก็หายไปจนหมดสิ้น ใบหน้าแข็งทื่อ
เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย “ผู้ตรวจการการเมือง ผมรู้ว่าเขาสบายดีก็พอแล้ว”
ผู้ตรวจการการเมืองหลี่กลับไม่เห็นด้วย “แบบนี้จะได้อย่างไร? ไม่ว่าช่องว่างจะลึกแค่ไหน พวกคุณก็เป็นพ่อลูกกันแท้ ๆ ความสัมพันธ์ก็ยังต้องรักษาไว้”
“เรื่องที่คุณจะเลื่อนเป็นรองผู้การกรมนั้น เบื้องบนมีความเห็นต่างกัน ถ้ามีพ่อคุณช่วย คราวนี้การเลื่อนตำแหน่งของคุณก็มั่นคงแล้ว”
เสิ่นกั๋วเฉียงสูดลมหายใจลึก “ผู้ตรวจการการเมือง ผมคิดว่างานผู้พันผมยังทำไม่ชำนาญ ชั่วคราวยังรับตำแหน่งรองผู้การกรมไม่ได้”
“ไร้สาระ!” ผู้ตรวจการการเมืองหลี่โกรธจนตบโต๊ะ
เสิ่นกั๋วเฉียงลุกขึ้นยืนพรวด ตั้งตรงทำความเคารพ