กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
โจวเฟยหย่ายิ้มพลางยกยอเธอประโยคหนึ่ง “พี่จางนี่คนเก่งย่อมต้องทำงานมาก ฉันต้องเรียนรู้จากพี่ให้ได้เลย”
คำพูดนี้ยกยอจนเตียวหุยหญิงปลื้มใจ ปากแทบฉีกถึงใบหู “โอ๊ย น้องคนนี้พูดแต่ความจริงทั้งนั้น”
โจวเฟยหย่ายิ้มแหย ๆ แล้วถามขึ้น “พี่จาง โรงงานมีหนังสือพิมพ์เก่าที่ไม่ใช้แล้วไหม ฉันอยากได้สักหน่อย”
ใครจะไปคิดว่าพอเธอพูดคำนี้ออกไป หน้าของเตียวหุยหญิงก็ตึงลงทันที แล้วตวาดตำหนิว่า
“สหายโจว ทำไมคุณถึงได้ฉวยโอกาสเอาเปรียบของส่วนรวมแบบนี้ หนังสือพิมพ์เก่าก็เป็นทรัพย์สินของโรงงานนะ!”
โจวเฟยหย่ากระตุกมุมปาก รีบพูดว่า “เป็นเพราะฉันคิดผิดไปเอง พี่จาง ที่เหลือฉันเก็บเองก็ได้ พี่รีบไปทำธุระเถอะ”
เมื่อครู่เตียวหุยหญิงฮึกเหิมช่วยเก็บกวาดไปชั่วขณะ ตัวเองก็เริ่มเสียใจอยู่นานแล้ว