กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
โจวเฟยหย่าไม่เกรงใจ “ถ้าคุณพูดอย่างนั้น อยากลองไหมว่าฉันจะเปิดประตูตอนนี้แล้วบอกทุกคนว่าฉันเป็นใครจริง ๆ?”
“ถึงตอนนั้นค่อยดูสิว่าเพื่อนบ้านในอาคารห้องแถวยาวนี้ กับเพื่อนร่วมงานในหน่วยงานของคุณจะมองคนในครอบครัวคุณยังไง?”
แม่หวังที่กำลังสะอื้นอยู่ชะงัก แล้วตั้งสติได้ในทันที จ้องเขม็งมาอย่างดุร้าย “พูดมา แกอยากทำอะไรอีก?”
“อย่าลืมว่าตอนอยู่ที่นี่แกกินของบ้านฉัน ใช้ของบ้านฉัน ตอนไปพวกฉันยังให้เงินแกอีก 50 หยวน! แกยังอยากได้อะไรอีก?”
โจวเฟยหย่าเลิกคิ้วแค่นหัวเราะ “50 หยวนมันมากนักหรือ?”
“ถ้าฉันแต่งงานกับหวังจินซาน อยากได้ 50 หยวนสักกี่ชุดก็มีไม่ใช่หรือ?”
เห็นตาของพ่อแม่หวังเบิกโพลง ทั้งคู่ทำท่าโกรธพองแก้ม เธออดหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้ ดึงเก้าอี้ข้าง ๆ มานั่งลง