กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
โจวเฟยหย่าเห็นความเสียดายในดวงตาของเขา จึงอดถามไม่ได้ว่า “ทำไมคุณถึงต้องขายแค่ที่เดียวตรงนี้ด้วยล่ะ”
หวังเจี้ยน “ก็อาณาเขตปกครองที่พวกเราแบ่งกันไว้แล้ว…”
โจวเฟยหย่าขัดเขา “อำเภอชางผิงแบ่งกันเรียบร้อยแล้ว แล้วอำเภออื่นก็แบ่งกันเรียบร้อยแล้วหรือ? คุณไม่มีญาติอยู่ที่อื่นเลยหรือ?”
“ความต้องการของตลาดเดียวกันมันมีจำกัด งั้นก็เปลี่ยนที่สิ คุณให้ญาติช่วยขายก็ได้”
เพื่อให้ระบายของได้สำเร็จ โจวเฟยหย่าก็ทุ่มสุดตัว พยายามชักจูงสองคนนี้จากการขายรายย่อยไปสู่การค้าส่ง
หวังเจี้ยนกับน้องชายยิ่งฟังตาก็ยิ่งเป็นประกาย ทั้งสองอดสบตากันไม่ได้
หวังเจี้ยนถามอย่างลังเล “คุณรู้เรื่องนี้ดีขนาดนี้ ทำไมไม่ไปขายเองล่ะ”