กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หน้าของเสิ่นกั๋วเฉียงพลันร้อนผ่าว เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่กระตือรือร้น ใจกว้างและพูดตรง ๆ ขนาดนี้มาก่อน
“อะ อะไรกัน” นิ้วมือของเขาลูบไปมาที่ชายเสื้อ อยากหยิบปากกาขึ้นมาแต่ก็กลัวว่าตัวเองจะเข้าใจผิด
โจวเฟยหย่ายิ้มอย่างสุภาพ “ฉันอยากหาดูก่อน เผื่อหาเจอป้ายไม้แล้วจะเขียนจดหมายบอกคุณ”
เธอคิดไว้แล้ว ป้ายไม้คืนไม่ได้ มิติวิเศษก็ไม่อยากให้เขา งั้นก็คืนเป็นเงินไปเลยแล้วกัน
ต่อไป เงินที่เธอหาได้ด้วยมิติวิเศษทั้งหมดจะนับให้เสิ่นกั๋วเฉียงครึ่งหนึ่ง พอเก็บได้มากแล้วค่อยส่งไปให้เขาทีเดียว
แน่นอน เธอไม่มีทางบอกความจริงกับเขาได้
“อ้อ เอาสิ” เสิ่นกั๋วเฉียงชะงักไปเล็กน้อย ไม่รู้เพราะอะไร ในใจเขากลับรู้สึกโหวง ๆ อยู่บ้าง