กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ป้าแก่ยืนนิ่งไม่ขยับ “ฉันไม่มีเงินนั่งตู้นอนหรอก แพงจะตาย”
ตำรวจบนขบวนรถเอ่ยอย่างเหลืออด “ไม่ต้องให้คุณออกเงิน มีคนจ่ายเพิ่มเป็นตั๋วตู้นอนให้คุณแล้ว”
“อุ๊ย งั้นก็ดีมากเลย ฉันยังไม่เคยนั่งตู้นอนเลย!” ป้าแก่ดีใจ อุ้มหลานชายไปที่ตู้นอนทันที
โจวเฟยหย่าถามตำรวจบนขบวนรถโดยไม่รู้ตัว “สหายคะ ใครจ่ายค่าเปลี่ยนตั๋วให้ป้าคะ?”
ป้าแก่คนนี้ปากร้ายไม่รู้จักบุญคุณ คนน่ารังเกียจขนาดนั้นยังมีคนยอมควักเงินให้อีกหรือ ตาคนนั้นคงบอดสนิท
ตำรวจบนขบวนรถสำรวจเธอสองครั้ง เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “หนู ต่อไปถ้าออกไปไหนคนเดียว อย่าไปหาเรื่องใครง่าย ๆ”
โจวเฟยหย่าไม่ใช่คนไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี จึงขอบคุณอย่างเก้อ ๆ